چکيده

  يکی از بزرگترين اهداف جوامع درمانی در رابطه با افراد ضايعه نخاعی و به ويژه پاراپلژی، ارائه راهکارهايی برای ايستادن و راه رفتن اين افراد است. بازگرداندن راه رفتن در بيماران پاراپلژی در واقع بازسازی وسيعی در روحيات آنها ايجاد نموده و از بسياری از عوارض جسمی ناشی از عدم تحرک جلوگيری به عمل می‌آورد. يکی از راهکارها برای دستيابی به اين هدف، طراحی ارتزهای جديدی با عنوان ارتزهای راه رفتن با الگوی متقابل يا RGO بوده است. واژه RGO از نوع مفاصل ران بکار رفته در اين ارتز اقتباس می‌گردد. چرا که، در غياب عضلات ران، بايستی لگن به شيوه متقابل تحت کنترل درآيد. هدف از طراحی RGO ، تأمين يک روش طبيعی‌تر و کارآمدتر برای راه رفتن و جابجايی است. با اتصال ارتزهای پای چپ و راست، به نحوه‌ای که اکستنشن ران در هر سمت، نيرويی در جهت فلکشن به ديگر مفصل ران وارد نمايد، يک حرکت هماهنگ بين پاها ايجاد کرده و يک الگوی راه رفتن متقابل را باعث می‌شود.

  اصول اتصال مفاصل ران به يکديگر برای ايجاد حرکت متقابل دو مفصل ران در ارتزهای اندام تحتانی برای اولين بار در سال 1960 پايه گذاری شد. در مرکز اطفال Ontario Crippled در تورنتو کانادا، Motloch و همکارانش در دانشکده مکانيسمی بر اساس کاربرد چرخ دنده ارائه نمودند. پس از توليد اولين مدل RGO و اصلاحاتی که به مرور روی آن صورت گرفت، انواع متعدد ديگری از اين ارتز طراحی و توليد گرديد. اساس طراحی اين نوع ارتزها راه رفتن بيمار با الگوی متقابل است. در همه انواع اين ارتزها، اتصال مکانيکی بين مفاصل ران دو طرف، سبب انتقال حرکت و ايجاد اين الگو می‌گردد. ٥ نمونه نسبتاً معروف از ارتزهای RGO در اينجا ذکر می‌گردد : ١) ارتز راه رفتن با الگوی متقابل دانشگاه ايالت لوئيزيانا، ٢) ارتز پيشرفته راه رفتن با الگوی متقابل، ٣) ارتز راه رفتن با الگوی متقابل با کابل‌های افقی ، ٤) ارتز راه رفتن با الگوی متقابل هم مرکز و ٥) ارتز راه رفتن با الگوی متقابل بيومتريک . با وجود تنوع شيوه‌های متداول راه رفتن افراد پاراپلژی ، هنوز مناسب‌ترين آنها انتخاب نشده‌اند. ميزان مناسب بودن يک سيستم بستگی به سطح کارايی و عملکرد آن دارد که خود آن می‌تواند بر اساس ديدگاه محقق، در برگيرنده بسياری از معيارها باشد.

 �

  کليد واژگان: ارتز راه رفتن با الگوی متقابل، پاراپلژی .