برای رسيدن بهتر و دقيقتر به ابعاد کاربردی و معنايی علم "مهندسی توانبخشی" ابتدا نياز به توضيح واژه "فناوری کمکی" و زير بخشهای آن ميباشد که منجر به احساس نياز و ايجاد علم نوين مهندسی توانبخشی گرديده است:

  فرهنگ های لغات فناوری را به صورت های زير تعريف می کنند:

  1- علم يا مطالعه علوم کاربردی يا صنعتی

  2- علم کاربردی

  3- يک روش ، فرايند و ... برای اداره کردن يک مشکل فنی خاص

  در هيچ يک از تعاريف فوق ، درباره وسيله صحبت نمی شود و در عين حال بر به کارگيری دانش در فناوری تأکيد می شود . بر همين اساس ، فناوری کمکی [ assistive technology ] نيز به محدوده گسترده ای از وسايل ، خدمات ، استراتژی ها و اعمالی که در جهت رفع مسائل پيش روی افراد ناتوان استفاده می شوند ، اطلاق می گردند . بر اين اساس وسيله فناوری کمکی [ assistive technology device ] به صورت زير تعريف می شود :

  هر چيز ، قطعه ای از تجهيزات يا سامانه توليد ، خواه به صورت توليد انبوه ، اصلاح شده [ modified ] ، يا سفارشی [ customized ] ، که برای افزايش ، حفظ يا بهبود قابليت های عملکردی افراد ناتوان مورد استفاده قرار می گيرد .

  بنابراين تعريف ، وسايل فناوری کمکی ، حجم گسترده ای از وسايل تجاری ، اصلاح شده و سفارشی را در بر می گيرد و بر قابليت های عملکردی افراد ناتوان در آنها تأکيد می شود . نتايج عملکردی [ functional ] ، تنها معيار واقعی در سنجش ميزان موفقيت اين وسايل می باشد . سرانجام تأکيد بر فرديت هر شخص ناتوان ، اهميت بکارگيری هر وسيله را برای هر فرد به عنوان يک موضوع منحصر به فرد بيان می نمايد زيرا که دو فرد ناتوان را نمی توان يافت که نيازها ، مهارت های فردی ، فعاليت های مورد نظر و زمينه استفاده در آنها مشابه باشد .

  خدمات فناوری کمکی [ assistive technology services ] عبارت است از هر گونه خدمتی که مستقيماً به يک فرد ناتوان در انتخاب ، دستيابی و يا استفاده از فناوری کمک نمايد .

  خدماتی چون :

  1- ارزيابی نيازها و مهارت ها برای استفاده از فناوری کمکی

  2- بدست آوردن فناوری کمکی

  3- انتخاب ، طراحی ، اصلاح و ساختن سامانه های فناوری کمکی

  4- هماهنگ ساختن خدمات مذکور با ساير درمانها

  5- آموزش افراد ناتوان و کسانی که با آنها سر و کار دارند با هدف استفاده مؤثر از فناوری

 *طبقه بندی فناوری های کمکی: 

فناوری کمينه [ minimal ] تا بيشينه [ maximal ]

  طيفی از وسايل فناوری های کمکی برای پاسخگويی به نيازهای گوناگون افراد ناتوان طراحی و ساخته می شوند . در يک سر اين طيف وسايلی هستند که فرد ناتوان را در انجام يک کار کمک می کند . چون فردی که با وجود مشکل تنفسی اش درون خانه خود به صورت مستقل حرکت می کند ولی جهت طی مسافت های زياد در محيط خارج از خانه به صندلی چرخدار نياز دارد . در انتهای ديگر اين طيف فناوری های کمکی هستند که به ميزان قابل توجهی جايگزين عملکردهای از دست رفته فرد می شوند . مانند فردی که برای تحرک خود به يک صندلی چرخدار الکتريکی وابسته می باشد .

  فناوری های کمينه معمولاً انجام يک عملکرد را تقويت می کنند به جای آنکه جايگزين آن شوند . به صورت کلاسيک وسايلی که تقويت کننده هستند ، ارتز [ orthose ] يا وسيله ارتزی [ orthotic device ] ناميده می شوند ، هر چند واژه ارتز در ابتدا فقط به انواع مختلف بريس ها [ braces ] باز می گشت . و واژه پروتز [ prostheses ] يا وسيله پروتزی [ prostheses device ] در ابتدا برای توصيف وسايلی بکار می رفت که به طور ساختاری و عملکردی جايگزين عضوی از بدن می گرديد ولی اکنون کاربرد آن توسعه يافته است و به کليه وسايلی که جايگزين عملکردی خاص می شوند اطلاق می گردد . بطور مثال به سامانه های افزاينده ارتباط [ augmentative communication on system ] که جايگزين عملکرد گفتار می شوند ، پروتز زبان [ speech prostheses ] اطلاق می شود .

  با توجه به ايجاد تعاريف جديد مذکور علم "مهندسی توانبخشی " ( rehabilitation engineering) به صورت زير تعريف ميشود:

     کاربرد سيستماتيک فناوری ها ، متدولوژی های ( اسباب شناسی ) مهندسی

 يا اصول علمی جهت مواجهه و پاسخگويی به نيازها و رفع موانعی که افراد معلول در حوزه های آموزشی ، توانبخشی ، استخدام ، 

حمل و نقل ، زندگی مستقل و تفريح با آنها مواجه می شوند.